Het zou natuurlijk geweldig zijn als je je aan het einde van je kindertijd psychisch losmaakt van je moeder om vervolgens een volwassen relatie met haar aan te gaan. Als je dan zelf een kind krijgt, zou de relatie met je moeder zich alleen maar verdiepen. Je zou met elkaar omgaan als volwassenen.
Dat romantische ideaal is niet voor alle vrouwen weggelegd. Veel vrouwen hebben het gevoel dat ze steeds in een oud patroon terugvallen met hun moeder, dat hun moeder vindt dat ze nooit iets goed doen, dat hun moeder zich te veel of juist helemaal niet met hun leven bemoeit...
Soms zijn schuldgevoel, oud zeer of ander gedoe er debet aan dat het niet echt botert tussen moeder en dochter, hoeveel ze ook van elkaar houden. Hoe je het ook wendt of keert, je hebt met je moeder een gezamenlijk verleden. Bovendien is het niet alleen voor jou een aardverschuiving om moeder te worden, maar ook voor jouw moeder is het een grote verandering om opeens oma te zijn.