Nieuwsbrief

Maandelijks leuke tips ontvangen? Meld je aan voor de Baby nieuwsbrief.
Aanmelden

JG shop

De beste aanbiedingen, van babykleertjes tot speelgoed.
Naar de shop

VoordeelPas

Honderden euro’s voordeel met de Jonge Gezinnen VoordeelPas.
Aanvragen

Marlayne Sahupala

Printen
Stuur door
Delen via

Even wennen

Het was zover. Charlee ging wennen bij het kdv. Twee uurtjes om mee te beginnen, volgende week een hele middag en vanaf dan voor het echie. Er was mij al meerdere malen gevraagd of ik er al klaar voor was, door vriendinnen en collega’s. Natuurlijk! Hoezo? Ik ben juist zo benieuwd hoe mijn meisje het vindt. Hoe houdt ze zich staande tussen de andere kindjes? Zal ze erg gaan huilen omdat ze ons mist of speelt ze meteen? Hoe is de leidster met haar?

Enfin, eerder nieuwsgierigheid dan wat anders. Vandaar dat ik deze reactie niet had zien aankomen. De vestigingsmanager denk ik wel want ook zij vroeg of ik het spannend vond. Ik gaf haar hetzelfde antwoord. De leidster Esther nam Charlee van Danny over. Ze keek meteen rustig maar nieuwsgierig om zich heen en leek zich op haar gemak te voelen bij Esther. Dat kon ik me wel voorstellen. Het is een leuke vrouw die duidelijk gewend was om de ouders het idee te geven dat alles echt goed zou komen.

Ze complimenteerde me over mijn voorbereiding nadat ik had uitgelegd wat ik allemaal in haar Nijntje-tas had gedaan. Flesjes gemerkt, melk, krentenbol, rozijntjes, knuffel en slaapzak mocht ze toch gaan slapen. Danny spoorde me aan om nu toch echt te gaan. Nou, dan zie ik jullie over 2 uurtjes weer!” zei Esther. Tja, 2 uurtjes...Voordat ik bij de voordeur was voelde ik mijn keel al opzwellen en mijn ogen waterig worden. Mijn hemel, 2 uurtjes om te wennen. Voor wie eigenlijk?

Ik kreeg toch sterk het idee dat deze wenuurtjes bedoeld zijn voor de ouders. Danny en ik zijn gaan lunchen. Ik keek om de 5 minuten op de klok en was totaal onrustig. Eindelijk gingen we haar ophalen. Eenmaal binnen zagen we haar aan tafel zitten samen met, ik denk, 5 andere kindjes (heb niet zo heel goed opgelet, had alleen oog voor haar). Haar voetjes bungelden onder de tafel terwijl ze knabbelde aan een soepstengel. Het was alsof ze daar al jaren zat en het de gewoonste zaak van de wereld was. Dat was een goed teken. Esther vertelde dat ze na ongeveer een uurtje even gehuild had maar dat het verder heel erg goed ging. Ze was kapot, dat wel en eenmaal thuis is ze als een blok in slaap gevallen.

Eerdere blogs: